Γιατί νευριάζουν τα παιδιά;

Είναι βέβαιο ότι όλοι οι γονείς έχουν έρθει αντιμέτωποι με ένα παιδί, που η μόνη του αντίδραση...
όταν είναι νευριασμένο είναι να επιτεθεί στη μαμά ή στο μπαμπά του (κανείς δεν ξέρει ποιος θα

είναι ο «τυχερός» κάθε φορά!) χτυπώντας τον, όπου μπορεί… Γιατί, όμως, συμβαίνει αυτο;

Έχετε ποτέ αναλογιστεί πόσες φορές την ημέρα εκνευρίζεστε εσείς και θα θέλατε πάρα πολύ να χτυπήσετε κάποιον, για να εκτονώσετε τα νεύρα σας; Μάλλον όχι, μια και οι περισσότεροι ενήλικες, πριν ακόμα καταλήξουν να χτυπήσουν κάποιον (σε ακραίες καταστάσεις), έχουν εκστομίσει διάφορες βρισιές και κατηγορίες προς το άτομο, που τους προκάλεσε σύγχυση, μειώνοντας έτσι τη σφοδρότητα του εκνευρισμού!

Και όμως, η δική σας εκνευρισμένη αντίδραση στον οδηγό, που μπήκε μπροστά σας στο φανάρι, είναι αντίστοιχη με του παιδιού σας, που ενοχλείται, επειδή δεν το αφήνετε να πιάνει, για παράδειγμα, ό,τι βρίσκει μπροστά του μέσα σε ένα πολυκατάστημα. Μπείτε τώρα, λοιπόν, στη θέση του και θα καταλάβετε αμέσως γιατί θέλει να σας χτυπήσει, ακόμα και αν αυτό που κάνει δεν είναι καθόλου σωστό!

Ο μόνος τρόπος, για να απαλλαγείτε από αυτή την ανεπιθύμητη συνήθεια, είναι να εξηγήσετε στο παιδί σας ότι υπάρχει και άλλος τρόπος, εκτός από τη βία, που μπορεί να το βοηθήσει να διευθετήσει τις διαφορές του. Μέσα από τη δική σας συμπεριφορά σε στιγμές έντασης, δείξτε του την αξία του ώριμου διαλόγου (δύσκολο αυτό, όταν είναι κανείς εξαιρετικά εκνευρισμένος), αλλά και της υπομονής, που πλέον στις μέρες μας αποκτά άλλη αξία!

Παρ'όλα αυτά, σε τέτοιες περιπτώσεις, οι προσδοκίες σας από το παιδί πρέπει να ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, μια και δεν απευθύνεστε σε μεγάλο άνθρωπο αλλά σε ένα παιδί, οπότε και ο χρόνος προσαρμογής του στα νέα δεδομένα είναι αρκετά μεγαλύτερος από ό,τι για έναν ενήλικα.


Πηγή: mother.gr

Στην υγειά σας!!!

Read More

Πότε και πώς ωφελεί η ψυχοθεραπεία

Η ψυχοθεραπεία περιλαµβάνει τη θεραπεία ψυχικών και διαπροσωπικών δυσκολιών µέσω της χρήσης ψυχολογικών µεθόδων. Η εποικοδοµητική χρήση του λόγου για την ανάλυση, την επεξεργασία και την επικοινωνία µεταξύ θεραπευτή και θεραπευόµενου αποτελεί κεντρικό εργαλείο στην ψυχοθεραπεία. «Ψυχοθεραπείες» υπάρχουν πολλές (π.χ. γνωσιακή - συµπεριφορική, υποστηρικτική, οµαδική, ψυχοδυναµική, πελατοκεντρική, συστεµική θεραπεία) και παρέχονται από κλινικά εκπαιδευµένους ψυχολόγους ή ψυχιάτρους.

Η ψυχοθεραπεία, όχι ως πανάκεια, αλλά ως διαδικασία κατανόησης του εαυτού µας που θα συµβάλει στην αποτελεσµατικότερη διαχείριση των εσωτερικών και διαπροσωπικών προβληµάτων, προτείνεται στις ακόλουθες περιπτώσεις:

* Κατάθλιψη, άγχος, φοβίες, εµµονές, ψυχαναγκασµοί, χρόνιες ψυχιατρικές διαταραχές

* Δυσκολίες στον ύπνο, τη λήψη τροφής, τη σεξουαλική λειτουργία, καταχρήσεις

* Προβλήµατα στην επικοινωνία µε τον σύντροφο

* Διαχείριση συµβολικών και πραγµατικών απωλειών

* Χαµηλή αυτοεκτίµηση

* Αναστολές στην εκπλήρωση των προσωπικών επιθυµιών

* Υπαρξιακά ερωτήµατα που οδηγούν σε χρόνιο αίσθηµα αδιεξόδου

* Βαθιά ριζωµένο αίσθηµα µοναξιάς και αποµόνωση

Καταλυτικό ρόλο διαδραµατίζει η ποιότητα της θεραπευτικής σχέσης ανάµεσα σε θεραπευτή και θεραπευόµενο. Η δύναµη της επιθυµίας του ίδιου του ατόµου να αλλάξει αποτελεί σηµαντικό µοχλό αλλαγής.

Ερευνες αποτελεσµατικότητας βρίσκουν σηµαντική µείωση κλινικών συµπτωµάτων, όπως π.χ. άγχος, κατάθλιψη, ψυχοσωµατικές εκδηλώσεις. Μπορεί να συµβάλει επίσης στην αλλαγή των µέχρι τώρα στάσεων και αντιλήψεων για τον εαυτό µας και σε ένα αίσθηµα «ολοκλήρωσης» του «εγώ». Την αυτονοµία και την αυτοεκτίµηση οι περισσότεροι θεραπευόµενοι αντλούν µέσα από το ταξίδι της ψυχοθεραπείας.

Η αλλαγή δυσλειτουργικών συµπεριφορών επίσης µπορεί να επιτευχθεί (π.χ. καταχρήσεις, ξεσπάσµατα θυµού, λάθος επιλογές συντρόφων) όπως και η προσαρµοστικότερη διαπροσωπική συµπεριφορά, η οποία συνήθως οδηγεί στο χτίσιµο νέων και υγιέστερων σχέσεων µε τους σηµαντικούς «άλλους». 

Η Μυρσίνη Κωστοπούλου είναι ψυχολόγος - ψυχοθεραπεύτρια (Ph.D.),myrsi@hol.gr 

Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ Ένθετο Υγεία

Στην υγειά σας!!! 

Read More

Έρευνα: Μεταβολισμός και άσκηση

Ποιο είναι το χρονικό διάστημα, στο οποίο ο βασικός μεταβολικός ρυθμός παρουσιάζεται αλλαγμένος μετά το τέλος της άσκησης; Σ' αυτό το ερώτημα απαντούν έρευνες που πραγματοποιήθηκαν στο Κέντρο Έρευνας και Αξιολόγησης της Φυσικής Απόδοσης του ΤΕΦΑΑ του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και στο Ινστιτούτο Σωματικής Απόδοσης και Αποκατάστασης του ΚΕΤΕΑΘ, με επικεφαλής τον επίκουρο καθηγητή βιοχημείας της άσκησης, Θανάση Τζιαμούρτα.
"Είναι γνωστό ότι, ο βασικός μεταβολικός ρυθμός επηρεάζεται κατά πολύ από τη συστηματική άσκηση (προπόνηση). Επίσης, τα τελευταία χρόνια μας είναι γνωστό ότι και η οξεία άσκηση, δηλαδή η μία μόνο προπόνηση, μπορεί να επηρεάσει το βασικό μεταβολικό ρυθμό. Ωστόσο, δεν μας ήταν γνωστό το χρονικό διάστημα για το οποίο ο βασικός μεταβολικός ρυθμός παρουσιάζεται αλλαγμένος μετά το τέλος της άσκησης", αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο επίκουρος καθηγητής,
Οι προηγούμενες έρευνες έδειχναν, όπως ο ίδιος στη συνέχεια εξηγεί, ότι ο βασικός μεταβολικός ρυθμός αυξάνεται μέχρι και μερικές ώρες μετά το τέλος της άσκησης.
Έρευνες που πραγματοποιήθηκαν στο Κέντρο Έρευνας και Αξιολόγησης της Φυσικής Απόδοσης του ΤΕΦΑΑ του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και στο Ινστιτούτο Σωματικής Απόδοσης και Αποκατάστασης του ΚΕΤΕΑΘ, με επικεφαλής τον ίδιο, απαντούν διεξοδικότερα σ' αυτό το ερώτημα.
Συγκεκριμένα, τα αποτελέσματα εργασιών που πραγματοποιήθηκαν με συμμετέχοντες νεαρούς άνδρες που πραγματοποίησαν αερόβια άσκηση (τρέξιμο στο διάδρομο) και άσκηση με αντιστάσεις (βάρη) έδειξαν πως ο μεταβολικός ρυθμός ήταν αυξημένος κατά περίπου 150 θερμίδες μετά το τέλος της άσκησης με αντιστάσεις και κατά περίπου 280 θερμίδες, 10 ώρες μετά το τέλος της αερόβιας άσκησης.
Ο μεταβολικός ρυθμός παρέμεινε σημαντικά αυξημένος μέχρι και 48 ώρες μετά το τέλος της άσκησης. Τα ίδια περίπου αποτελέσματα βρέθηκαν, όταν η άσκηση πραγματοποιήθηκε και από νεαρές γυναίκες.
Ο βασικός μεταβολικός ρυθμός παρουσιάστηκε αυξημένος κατά περίπου 230 θερμίδες 24 ώρες μετά το τέλος της άσκησης και παρέμεινε αυξημένος κατά περίπου 130 θερμίδες 48 ώρες μετά το τέλος της άσκησης.


Πηγή: (ΑΠΕ-ΜΠΕ του ανταποκριτή Α. Ζώη)

Στην υγειά σας!!! 

Read More

Πώς να «σβήσετε» τις πανάδες

Η ηλιακή ακτινοβολία, οι ορμονικοί αλλά και οι γενετικοί παράγοντες αποτελούν τους βασικούς λόγους εμφάνισης των μελαγχρωματικών κηλίδων που είναι ευρέως γνωστές με τον όρο πανάδες. Οι πανάδες είναι σκουρόχρωμες κηλίδες που εμφανίζονται κυρίως στο πρόσωπο και στα χέρια γυναικών λόγω της μελανίνης που παράγεται από τα μελανοκύτταρα κατά τη διάρκεια της μελανογένεσης.
Οι πανάδες εμφανίζονται συνήθως εξαιτίας της έκθεσης στο ηλιακό φως αλλά μπορούν προκύψουν επίσης σε περιόδους κατά τις οποίες παρουσιάζονται ορμονικές διαταραχές, όπως είναι η εγκυμοσύνη, η εμμηνόπαυση ή η λήψη αντισυλληπτικών χαπιών.
Σε πρώτο επίπεδο η δυσχρωμία μπορεί να αντιμετωπιστεί με τη χρήση ειδικών καλλυντικών προϊόντων έτσι ώστε να περιοριστούν οι αισθητικές ατέλειες του δέρματος. Από εκεί και πέρα, μία γενική συμβουλή είναι η χρήση αντηλιακών προϊόντων καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, καθώς η Ελλάδα είναι μία χώρα με έντονη ηλιοφάνεια. Ο υψηλός δείκτης προστασίας και η επαναλαμβανόμενη εφαρμογή τους στις ευαίσθητες περιοχές είναι ζωτικής σημασίας για την πρόληψη αλλά και τον περιορισμό του φαινομένου.
Για την αποτελεσματική αντιμετώπιση του προβλήματος, ωστόσο, είναι απαραίτητη η επίσκεψη σε κάποιο δερματολόγο, ο οποίος είναι σε θέση να αξιολογήσει τη σοβαρότητα και να προτείνει την κατάλληλη θεραπεία. Η επιλογή των κατάλληλων μεθόδων θα πρέπει να γίνεται αυστηρά με βάση τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του εκάστοτε προβλήματος. Τα χαρακτηριστικά αυτά μπορεί είναι ο αριθμός, το μέγεθος, το χρώμα των πανάδων, τα σημεία που βρίσκονται και ο χρόνος πρώτης εμφάνισης, το ιατρικό ιστορικό του ασθενούς (σε περίπτωση συσχετισμού της εμφάνισης πανάδων με λήψη αντισυλληπτικών χαπιών ή άλλων ορμονικών παρασκευασμάτων).
Για να επαναφέρουν ομοιόμορφο χρώμα στην επιδερμίδα, οι δερματολόγοι καταφεύγουν συνήθως στη μέθοδο της χημικής δερμο-απολέπισης ή της χημικής δερμο-απόξεσης, που στόχο έχουν την ανανέωση των στοιβάδων του δέρματος και την ομοιογένεια της επιδερμίδας. Από την πλευρά τους οι αισθητικοί προτείνουν το peeling με ΑΗΑ αλλά και το φυτικό peeling. Στην πρώτη περίπτωση χρησιμοποιούνται το γλυκολικό και το γαλακτικό οξύ, ενώ στη δεύτερη η θεραπεία πραγματοποιείται με ένα μείγμα φυτικού σκευάσματος με μορφή σκόνης και μιας φυτικής λοσιόν.
Εκτός από όλα τα παραπάνω, υπάρχουν και οι λύσεις του laser πράσινου ή ερυθρού φωτός ανάλογα με τη φύση των κηλίδων. Γεγονός είναι ότι οι ιατρικές θεραπείες και η τεχνολογία έχουν φτάσει στο σημείο να εξαλείφουν ριζικά τέτοιου είδους δερματικές παθήσεις. Ιδιαίτερη βάση, όμως, πρέπει σε κάθε περίπτωση να δίνεται στον τομέα της πρόληψης γιατί όπως πληροφορούν οι ειδικοί επιστήμονες οι πανάδες είναι ένα πρόβλημα που μπορεί να προληφθεί με την κατάλληλη ενημέρωση και την φροντίδα του δέρματος με εξειδικευμένα προϊόντα.

Στην υγειά σας!!! 

Read More

Ανακουφιστείτε από τις ενοχλήσεις στο στομάχι

Οι έντονοι ρυθμοί, οι αυξημένες υποχρεώσεις και το άγχος που προκαλούν αυτές οι καταστάσεις πολλές φορές μας δημιουργούν μια δυσάρεστη αίσθηση στο στομάχι.

Έντονες ενοχλήσεις, πόνοι, κάψιμο, δυσάρεστο αίσθημα πληρότητας που δεν σας επιτρέπει να τερματίσετε το γεύμα. Αίτια: η ποιότητα της διατροφής ή η ύπαρξη κάποιου προβλήματος υγείας.

Η γαστρίτιδα και το πεπτικό έλκος είναι από τις πιο συχνές ασθένειες, που προκαλούνται από κάποιον ιό, μικρόβιο ή παράσιτο, είτε οφείλονται σε χαρακτηριστικά του τρόπου ζωής, όπως είναι η χρόνια χρήση φαρμάκων, το κάπνισμα, το στρες αλλά και η υπερκατανάλωση αλκοόλ.

Ανακουφιστείτε
Στην περίπτωση που υποφέρετε από έντονες ενοχλήσεις που επιμένουν είναι σημαντικό να επισκεφθείτε το γιατρό σας για να εντοπίσει τα αίτια και να συστήσει την κατάλληλη θεραπεία.

Στην περίπτωση που τα συμπτώματα προέρχονται από μια παροδική δυσπεψία μπορείτε να κάνετε μικρές αλλαγές στον τρόπο που τρώτε και να νιώσετε μεγάλη ανακούφιση, αρκεί να δώσετε βάση στο πόσο τρώτε και να αποφύγετε τα μεγάλα γεύματα. Δοκιμάστε να σπάσετε τα κυρίως γεύματα σε δύο μικρότερα.

Πότε τρώτε;
• Φροντίστε να κάνετε συχνά γεύματα.
• Αποφύγετε να έχετε πολύ αργά το βραδινό και σε καμία περίπτωση λίγο πριν κοιμηθείτε.
Την ώρα του γεύματος…
• Μην πίνετε νερό μαζί με το φαγητό.
• Τρώτε αργά, μασώντας καλά το φαγητό.
• Περιορίστε γενικά αλλά και μαζί με τα γεύματα το αλκοόλ και το τσιγάρο.

Τι τρώτε;
• Αποφύγετε πικάντικα μπαχαρικά και επεξεργασμένα λιπαρά τρόφιμα.
• Αποφύγετε τα πολύ λιπαρά γεύματα τα οποία περιέχουν σάλτσες, dressing, κόκκινο λιπαρό κρέας.
• Αποφύγετε να καταναλώνετε αμέσως μετά το γεύμα τσάι ή καφέ προτιμήστε να τα πίνετε στα ενδιάμεσα
• Αποφύγετε να καταναλώνετε όξινα τρόφιμα όπως λεμόνι, χυμό ντομάτας ή χυμό εσπεριδοειδών. Διαφορετικά επιλέξτε τρόφιμα με χαμηλή οξύτητα όπως 100% φυσικούς χυμούς με χαμηλή οξύτητα, χωρίς προσθήκη ζάχαρης από γλυκά πορτοκάλια και χωρίς κομμάτια πορτοκαλιού.
• Αποφύγετε ή μειώστε την ποσότητα των τροφίμων που περιέχουν πάρα πολλές φυτικές ίνες. Προτιμήστε να καταναλώνετε βρασμένα λαχανικά, χυμούς στραγγισμένους ή χωρίς κομμάτια φρούτων και φρούτα ώριμα.

Πηγή: nutrimed.gr

Στην υγειά σας!!! 

Read More

Δόντια γερά, χωρίς να στερηθούμε τη ζάχαρη και τα γλυκά

Ότι  “η ζάχαρη χαλάει τα δόντια” είναι κάτι που ασφαλώς το γνωρίζουμε όλοι.  Τι βλάβες όμως προκαλεί και με ποιόν τρόπο; Και κυρίως, πώς μπορούμε να προλάβουμε αυτές τις βλάβες χωρίς να στερηθούμε τα γλυκά, που όσο να ‘ναι συγκαταλέγονται στις μικρές απολαύσεις της ζωής μας;

Ζάχαρη και τερηδόνα: δύο καλοί φίλοι.

Η τερηδόνα αποτελεί μία πολύ συχνή κατάσταση. Πρόκειται για μια αρρώστια που προκαλεί το σταδιακό σάπισμα του δοντιού και τελικά, αν αφεθεί χωρίς θεραπεία,  την ολοσχερή καταστροφή του.

Ο ρόλος της διατροφής στην εμφάνιση τερηδόνας είναι πρωταγωνιστικός, καθώς απαραίτητη προϋπόθεση για τη δημιουργία τερηδόνας είναι τα δόντια να έρθουν σε επαφή με ζάχαρη.

Όταν καταναλώνουμε ζαχαρούχες τροφές, στην επιφάνεια των δοντιών αναπτύσσονται οξέα που διαβρώνουν το εξωτερικό περίβλημα των δοντιών (σμάλτο). Αυτό συμβαίνει μέσα στα πρώτα 20 λεπτά έως 2 ώρες από τη στιγμή που καταναλωθεί η τροφή. Βέβαια, στο πρώιμο αυτό στάδιο η βλάβη μπορεί να αποκατασταθεί από μόνη της, χάρη σ’ ένα αμυντικό σύστημα που διαθέτει  το σάλιο.

Όταν όμως οι ζαχαρούχες τροφές καταναλώνονται συχνά τότε το αμυντικό σύστημα δεν είναι ικανό να εμποδίσει την καταστροφή του σμάλτου και έτσι ξεκινάει η τερηδόνα.

Τερηδόνα δεν προκαλούν μόνο τα γλυκά αλλά όλα τα τρόφιμα στα οποία προστέθηκε ζάχαρη κατά την παρασκευή τους, έστω και σε μικρή ποσότητα π.χ. φρυγανιές, ποτά, αναψυκτικά, μερικά είδη γιαουρτιού κ.λπ.

Αντιθέτως, τα σάκχαρα που από τη φύση τους εμπεριέχονται στις νωπές τροφές , όπως π.χ. στα φρούτα,  πρακτικά δεν προκαλούν τερηδόνα.

Τι να κάνουμε για να προστατέψουμε τα δόντια μας

Για να έχουμε γερά δόντια θα πρέπει να βγάλουμε από την διατροφή μας τα γλυκά;

 Όχι απαραίτητα!!  Ακολουθώντας  κάποιες απλές οδηγίες μπορούμε να περιορίσουμε σημαντικά την βλαβερή επίδραση των γλυκών στα δόντια.

1)   Όταν η ζάχαρη λαμβάνεται στο διάστημα μεταξύ των γευμάτων, η ζημιά που προκαλείται στα δόντια είναι πολύ μεγάλη. Αντιθέτως, εάν τα γλυκά καταναλώνονται κατά την διάρκεια των γευμάτων, ο κίνδυνος εμφάνισης τερηδόνας μειώνεται πολύ.

2)   Δεν παίζει ρόλο η συνολική ποσότητα των γλυκών που τρώει κάποιος αλλά κυρίως το πόσο συχνά γίνεται αυτό. Έτσι, είναι καλύτερα να καταναλώνουμε όσα γλυκά θέλουμε όλα μαζί και όχι να τσιμπολογάμε κάθε τόσο!

3)   Πολλά τυποποιημένα τρόφιμα (όχι γλυκά) περιέχουν ζάχαρη. Καλό είναι να διαβάζουμε τη σύνθεση των τροφίμων και να αποφεύγουμε αυτά που έχουν ζάχαρη (σε μορφή γλυκόζης, φρουκτόζης, σουκρόζης  κ.λπ. ).

4)   Γλυκά που μένουν πολλή ώρα μέσα στο στόμα , π.χ. καραμέλες & τσίχλες, καθώς και αυτά που κολλάνε στα δόντια (λουκούμια, παστέλια κ.λ.π.) προκαλούν ακόμα μεγαλύτερη ζημιά καθώς παρατείνεται ο χρόνος έκθεσης των δοντιών στη ζάχαρη.

5)  Τα υποκατάστατα ζάχαρης που περιέχουν κάποια αναψυκτικά, καραμέλες κ.λ.π. δεν προκαλούν τερηδόνα.

6)  Εάν μέσα σε διάστημα 15 λεπτών από τη στιγμή που καταναλώσουμε ένα γλυκό                                                       πλύνουμε καλά τα δόντια, τότε ο κίνδυνος εμφάνισης τερηδόνας ελαχιστοποιείται.

Πρόληψη για την υγεία των δοντιών

Πρέπει να τονίσουμε ότι εκτός από τη διατροφή υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που καθορίζουν την ευπάθεια κάθε ανθρώπου στην τερηδόνα, όπως η κληρονομικότητα, η σύσταση του σμάλτου, η ποσότητα και σύνθεση του σάλιου κ.λπ

Έτσι υπάρχουν άνθρωποι με πολύ ανθεκτικά δόντια χωρίς να καταβάλουν καμιά ιδιαίτερη προσπάθεια , ενώ αντιθέτως άλλοι αντιμετωπίζουν διαρκώς προβλήματα με τα δόντια τους, παρά το ότι τα φροντίζουν αρκετά. Ειδικά γι αυτή την ΄΄αδικημένη΄΄ ομάδα ατόμων, η σύγχρονη οδοντιατρική διαθέτει απλές, ανώδυνες και αποτελεσματικές μεθόδους πρόληψης.

Φθόριο

Το φθόριο είναι μία φυσική ουσία που έχει την ικανότητα να ενσωματώνεται στο οδοντικό σμάλτο (αδαμαντίνη) δημιουργώντας μια ασπίδα απέναντι στην τερηδονική απειλή.

Στις μικρές ηλικίες (παιδιά μέχρι 8 ετών) το φθόριο μπορεί να χορηγηθεί δια της γενικής οδού σε μορφή χαπιών ή σταγόνων, οπότε και ενσωματώνεται στα υπό διάπλαση δόντια.

Σε παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας καθώς και στους ενήλικες το φθόριο μπορεί να εφαρμοστεί μόνο τοπικά επάνω στα δόντια από τον οδοντίατρο (φθορίωση), με πολύ καλά  αποτελέσματα.

Στην υγειά σας!!! 

Read More

Πιο στρεσογόνα από την δουλειά η "φασίνα" του σπιτιού!

Οι έγνοιες για να γίνουν οι καθημερινές εσωτερικές και εξωτερικές δουλειές του νοικοκυριού, δημιουργούν μεγαλύτερο στρες από την ίδια την εργασία.

Το καθάρισμα, το μαγείρεμα, τα ψώνια (στο σουπερμάρκετ, όχι για ρούχα!), η πληρωμή των λογαριασμών και το «σέρβις» του αυτοκινήτου κάνουν μεγαλύτερο κακό στην καρδιά, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα.

Οι ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου του Πίτσμπουργκ, υπό τη Ρεβέκα Θέρστον, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο περιοδικό ψυχοσωματικής ιατρικής “Psychosomatic Medicine”, σύμφωνα με τη βρετανική «Τέλεγκραφ», μελέτησαν πάνω από 110 εργαζόμενους άνδρες και γυναίκες και διαπίστωσαν ότι όσοι έχουν τις περισσότερες ευθύνες για το νοικοκυριό, είναι εκείνοι που έχουν και το περισσότερο άγχος, κάτι που φαίνεται στην πολύ υψηλότερη πίεση του αίματός τους, σε σχέση με όσους και όσες επαφίενται στους συντρόφους τους για να γίνουν οι αναγκαίες δουλειές.

Η μελέτη συμπέρανε ότι τελικά δεν είναι ο φόρτος εργασίας που κάνει κυρίως τη ζημιά στην υγεία, αλλά το στρες για το πώς κανείς θα τα βγάλει πέρα μέσα στη μέρα με όλες τις υποχρεώσεις του και παράλληλα πώς θα καταφέρει από πλευράς οικογενειακού προϋπολογισμού να μην «πέσει έξω». Από την άλλη, σύμφωνα με την έρευνα, η φροντίδα των παιδιών και ακόμη περισσότερο των κατοικίδιων ζώων δεν φαίνεται να αυξάνει την πίεση.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, περίπου τα μισά περιστατικά εμφραγμάτων και εγκεφαλικών οφείλονται στην υψηλή πίεση. Σύμφωνα με τους γιατρούς, η «ιδανική» συστολική πίεση είναι 150 mmHg και η διαστολική 90 mmHg.

Η νέα έρευνα διαπίστωσε ότι το άγχος για τις εσωτερικές δουλειές του νοικοκυριού αυξάνει τη συστολική πίεση μέχρι 4,4 mmHg, η έγνοια για το αυτοκίνητο κατά 2,64 mmHg και για την πληρωμή των διαφόρων λογαριασμών κατά 1,66 mmHg. Οι φτωχότερες οικογένειες είναι πιθανότερο να έχουν αυξημένο άγχος σε σχέση με τις πλουσιότερες οικογένειες.

Αν και μερικές μελέτες έχουν υποστηρίξει ότι οι επαναλαμβανόμενες δουλειές του σπιτιού (καθάρισμα κλπ) μπορεί να κάνουν καλό στην καρδιά, η νέα έρευνα συμπέρανε ότι η επαναληπτική φύση αυτών των εργασιών μάλλον αυξάνει την πίεση παρά την μειώνει. «Η ευθύνη που αισθάνεται ότι έχει κανείς για τις δουλειές του νοικοκυριού, παρά οι ώρες που χαλάει σε αυτές, προκαλεί περισσότερο στρες», σύμφωνα με την έρευνα

Στην υγειά σας!!! 

Read More

Γεμμοθεραπεία

Η γεμμοθεραπεία είναι εξελιγμένος κλάδος της φυτοθεραπείας και ανακαλύφθηκε από τον Henri Pol το 1965. Σε αντίθεση με τη φυτοθεραπεία που χρησιμοποιεί το ενήλικο βότανο, η γεμμοθεραπεία χρησιμοποιεί μόνο φυτικά υλικά που βρίσκονται σε ανάπτυξη, δηλαδή φυτικούς εμβρυικούς ιστούς όπως νεαρά ριζίδια, οφθαλμούς, σπόρους κ.λπ. Αυτοί οι φυσικοί ιστοί είναι πλούσιοι σε παράγοντες ανάπτυξης, όπως βιταμίνες, ιχνοστοιχεία, φυτο-ορμόνες, συστατικά που δεν βρίσκονται πάντα στο ώριμο φυτό.
Τα γεμμοθεραπευτικά εμβρέγματα παρασκευάζονται όπως ακριβώς και τα μητρικά βάμματα της φυτοθεραπείας, με χρήση μίγματος αλκοόλης, νερού και γλυκερίνης. Οι νεαροί βλαστοί τεμαχίζονται και καλύπτονται με το μείγμα του διαλύτη για 21 μέρες, και τα εμβρέγματα χορηγούνται σε δεκατιαία αραίωση. Τα γεμμοθεραπευτικά σκευάσματα χορηγούνται με τη μορφή πόσιμου διαλύματος 10 -15 λεπτά πριν από το φαγητό, σε δοσολογία 50-100 σταγόνες το 24ωρο.
Η γεμμοθεραπεία χρησιμοποιείται για την αποβολή τοξινών από το σώμα.

Ενδεικτικά αναφέρονται κάποια σκευάσματα και οι θεραπευτικές τους ενδείξεις:

• Abies pectinata (έλατο): απασβέστωση, ραχιτισμός, φροντίδα δοντιών.
• Acer campestris (σφένδαμος): έρπης ζωστήρ.
• Aesculus hipp. (αγριοκαστανιά): αιμορροΐδες.
• Alnus glutinosa (σκλήθρα): εγκεφαλική αιμορραγία.
• Ampelopsis weitchii: ρευματοειδής αρθρίτιδα, χρόνιοι ρευματισμοί.
• Carpinus betulus (γαύρος): σπαστική βρογχίτιδα, ρινοφαρυγγίτιδα.
• Cedrus libani (κέδρος): στεγνό έκζεμα, ιχθύαση, κνησμός.
• Corylus avellana (φουντουκιά): πνευμονικό εμφύσημα.
• Crataegus oxyacantha (μουρτζιά): καρδιακή ανεπάρκεια, προκάρδια άλγη, ταχυκαρδία.
• Fagus Sylvatica (οξιά): νεφρική ανεπάρκεια, νεφρολιθίαση.
• Ficus carica (συκιά): αγχώδης νεύρωση, έλκος στομάχου και δωδεκαδακτύλου.
• Fraxinus excelsior (μελιά/φραξός ): οξεία και χρόνια αρθρίτιδα, ουρικό οξύ.
• Juglans regia (καρυδιά): κιρσώδη έλκη, λοιμώξεις του δέρματος, έκζεμα, μολυσματικό κηρίο.
• Juniperus communis (άγριο κυπαρίσσι): ηπατική ανεπάρκεια, κίρρωση του ήπατος.
• Olea europaea (ελιά): υπέρταση, αρτηριοσκλήρωση, υπερχοληστεριναιμία.
• Pinus montana (πεύκο): σπονδυλοαρθρίτιδα, οστεοπόρωση, χρόνια ρευματοειδής αρθρίτιδα.
• Populus nigra (λεύκα) :αποφρακτική αρτηριοπάθεια.
• Prunus amygdalus (αμυγδαλιά): ανθελμινθικό.
• Ribes nigrum (φραγκοστάφυλο κόκκινο): αλλεργικά προβλήματα, ημικρανία.
• Rosa canina (αγριοτριανταφυλλιά): ημικρανία, πονοκέφαλος.
• Rosmarinus officinalis (δενδρολίβανο): ηπατική ανεπάρκεια, κολικός χολής.
• Rubus idaeus (σμεουριά/βάτος): γυναικολογικά προβλήματα, διαταραχές εμμήνου ρήσεως.
• Sequoia gigantea: υπερτροφία προστάτη, ινομυώματα μήτρας.
• Sorbus domestica (σουρβία): φλεβικά προβλήματα.
• Tamaris gallica (αρμυρείκι): διάφοροι τύποι αναιμίας.
• Tilia tomentosa (τιλιά/φλαμουριά): ηρεμιστικό των νεύρων, αϋπνία, νευραλγία.
• Ulmus campestris (φτελιά): υγρό έκζεμα, ακμή, έλκη.
• Vaccinium vitis idaea (άγριος σαμπούκος): εντερικό σύνδρομο, χρόνια E. Coli.
• Viburnum lantana (βιβούρνο): απλό και πολύπλοκο άσθμα.

Στην υγειά σας!!! 

Read More

Οι διαβητικοί αντιμετωπίζουν υψηλότερο κίνδυνο θανάτου από καρκίνο και άλλες παθήσεις

Οι διαβητικοί ήταν γνωστό ότι εμφανίζουν υψηλότερο του μέσου όρου κίνδυνο να πεθάνουν από έμφραγμα ή εγκεφαλικό, αλλά μια νέα διεθνής επιστημονική έρευνα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι επίσης έχουν αυξημένο κίνδυνο θανάτου από διάφορες μορφές καρκίνου και άλλες ασθένειες.

Οι ερευνητές, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο ιατρικό περιοδικό “New England Journal of Medicine”, σύμφωνα με το πρακτορείο Ρόιτερ, ανέλυσαν στοιχεία από 97 προηγούμενες μελέτες, οι οποίες συνολικά αφορούσαν πάνω από 820.000 ανθρώπους διεθνώς.
Η έρευνα (μετα-ανάλυση) διαπίστωσε ότι οι διαβητικοί έχουν 25% κατά μέσο όρο μεγαλύτερο κίνδυνο να πεθάνουν από καρκίνο (κυρίως του ήπατος, του παγκρέατος, του εντέρου και του πνεύμονα), ενώ αναλογικά αυξημένος είναι ο αντίστοιχος κίνδυνος και για θάνατο από μολύνσεις, νεφρά, πνευμονία ή πάθηση του ήπατος. Ο αυξημένος κίνδυνος αφορά μόνο όσα άτομα δεν μπορούν να ελέγξουν τον διαβήτη τους σωστά (π.χ. όταν έχουν υψηλό σάκχαρο στο αίμα τους ακόμα και μετά από νηστεία).
Ο διαβήτης έχει προσλάβει διαστάσεις παγκόσμιας επιδημίας, καθώς εκτιμάται ότι πλήττει πλέον περίπου 280 εκατομμύρια ή το 6,4% του πληθυσμού της Γης, ποσοστό που αναμένεται να αυξηθεί περαιτέρω στο μέλλον, καθώς αυξάνεται η παχυσαρκία.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Στην υγειά σας!!! 

Read More

Γιατί οι ενοχές παχαίνουν;

Σίγουρα, υπάρχουν μερικοί τυχεροί που απολαμβάνουν το φαγητό τους κι επιπλέον είναι κομψοί. Οι υπόλοιποι και μάλλον περισσότερο οι υπόλοιπες- κρατιόμαστε με ασκήσεις πειθαρχίας, αυτοέλεγχο, στέρηση και κόπο, για να μην «ξεφύγουμε» και υπερβούμε αυτό που είναι για εμάς το όριο της απόλαυσης, από τη μια, και του σωματικού μας βάρους, από την άλλη. Οι ενοχές μάς υψώνουν απειλητικά το χέρι όταν δεν τα καταφέρνουμε. Πόσο μας βοηθά, τελικά, αυτό στο να αποκτήσουμε μια υγιή σχέση με το φαγητό και με το σώμα μας;

Τα παρατράγουδα ενός θανάσιμου αμαρτήματος

Η λαιμαργία είναι ένα από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα. Αυτό όρισε η Καθολική Εκκλησία, και μάλιστα σαν το τρίτο σε σοβαρότητα αμάρτημα μετά την τεμπελιά και την αλαζονεία. Σήμερα, περίπου 1.500 χρόνια μετά, όχι μόνο δεν έχουμε απελευθερωθεί από το βάρος αυτής της απαγορευτικής εντολής, αλλά, αντίθετα, της έχουμε προσθέσει πολλούς παραπάνω λόγους για τους οποίους είναι απαγορευτική. Λόγους υγείας, ομορφιάς, επιτυχίας, δυναμισμού, κοινωνικού γοήτρου.

Το βάρος της επιτυχίας

Όποιος είναι παχύς (που σημαίνει ότι ξεπερνά το «ιδανικό βάρος», μια κλίμακα δηλαδή που βρίσκεται αρκετά πιο κάτω από το βάρος που οι γιατροί θέτουν ως όριο για την καλή σωματική υγεία), δεν μπορεί να θεωρείται όμορφος, επιτυχημένος ή κοινωνικά επιφανής - εκτός αν αντισταθμίζει το «κουσούρι» αυτό με κάτι πραγματικά άξιο προσοχής, όπως πολλά λεφτά ή κάποιο μεγάλο ταλέντο.

Το ρόλο που κάποτε έπαιζαν τα ρούχα, τα οποία αποτελούσαν το «διαβατήριο» που επέτρεπε σε κάποιον να εισχωρήσει σε ορισμένα κοινωνικά στρώματα, παίζουν πια όλο και περισσότερο οι «σωστές» σωματικές διαστάσεις. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα σε ορισμένες επαγγελματικές ελίτ, επιχειρηματιών, ηθοποιών, μάνατζερ, δημοσιογράφων, αλλά και (μεγαλο)γιατρών και (μεγαλο)δικηγόρων και, φυσικά, κυρίως για τις γυναίκες. Οι ενοχές, λοιπόν, σε σχέση με το φαγητό έχουν γίνει πιο σύνθετες. Ντρεπόμαστε όταν «το παρακάνουμε» με το φαγητό (ό,τι σημαίνει αυτό για τον καθένα) και αισθανόμαστε ενοχές, επειδή δεν μπορούμε να είμαστε εγκρατείς και να επιβληθούμε στις σωματικές μας επιθυμίες, αλλά και γιατί με αυτό τον τρόπο νιώθουμε να αποκλείουμε τον εαυτό μας από τον κόσμο των ωραίων, δυναμικών και επιτυχημένων. Αποτυγχάνουμε, δηλαδή, σε σχέση με αυτό που περιμένουμε από τον εαυτό μας και που θεωρούμε ότι περιμένουν και οι άλλοι από εμάς.

«Ανατομία» στην ενοχή

Αυτή είναι μια παλιά ιστορία: Όταν ήμασταν παιδιά, οι γονείς μας περίμεναν πολλά από εμάς. Όσο πιο πολλά και πιο επιτακτικά ήταν αυτά, όσο περισσότερο νιώθαμε ότι κρέμεται από τις δικές μας αρετές και τα επιτεύγματά μας η δική τους αξία και η ευτυχία τους, τόσο πιο εξαρτημένοι γινόμασταν από το να τα «καταφέρουμε». Όσο πιο μεγάλη η αγωνία να τους ικανοποιήσουμε, τόσο πιο μεγάλες οι ενοχές και η απαξίωση του εαυτού σε κάθε απόκλιση από το αναμενόμενο. Τόσο πιο δύσκολο να δημιουργήσουμε μεγαλώνοντας ένα δικό μας «κέντρο αξιολόγησης», που να μας λέει αν αυτή η πράξη, η ιδέα, η επιθυμία, είναι σωστή, καλή, αποδεκτή, σύμφωνα με τις δικές μας αξίες και μόνο. Τόσο πιο δύσκολο να νιώσουμε και να πούμε ότι αυτός ο εαυτός και αυτό το σώμα, με όλες τους τις καλές και τις κακές ιδιαιτερότητες, είναι μια χαρά όπως είναι.

Κυνηγώντας το «σώμα-φάντασμα»

Το παράδοξο αυτής της ιστορίας είναι ότι δεν καθορίζεται σε καμία περίπτωση από κάποιου είδους αντικειμενικά κριτήρια. Δεν έχει καμία σημασία αν το σώμα μας είναι λεπτό ή παχουλό, αρμονικό, χαριτωμένο, μυώδες ή με ωραίες καμπύλες. Όταν η προσπάθεια είναι να αγγίξουμε το «καλύτερο» που θα μπορούσε να περιμένει κανείς από εμάς, χωρίς αυτό να έχει ζυγιστεί σύμφωνα με αυτό που είμαστε πραγματικά (π.χ. σωματικά, μία ψηλή κοπέλα με λεπτά πόδια και πιο φαρδιά περιφέρεια, μία γυναίκα μετρίου αναστήματος αδύνατη στο πάνω μέρος του σώματος και πιο «γεμάτη» στους γοφούς και τις γάμπες κλπ.), τότε αρχίζει το κυνηγητό για την τελειότητα, για ένα «σώμα-φάντασμα» που κι εμείς δεν ξέρουμε πώς είναι, παρά μόνο ότι πρέπει να είναι όσο πιο λεπτό γίνεται.

Μαρτυρία

«Δεν μπορώ ούτε να σταματήσω, ούτε να ευχαριστηθώ ό,τι τρώω»

Εντάξει, θα πει κανείς, αφού όμως αυτό που επιδιώκουμε είναι ένα σώμα όσο πιο λεπτό γίνεται, τότε πώς αλλιώς θα το καταφέρουμε, παρά φρενάροντας τον εαυτό μας με τις ενοχές από το να τρώει ό,τι και όσο θέλει; Αυτό μπορεί να είναι αλήθεια έως ένα βαθμό. Ορισμένοι άνθρωποι καταφέρνουν, πράγματι, να κρατούν το σωματικό τους βάρος σε ένα «ικανοποιητικό» επίπεδο, κάνοντας κάθε τόσο δίαιτες που τους υπαγορεύουν οι ενοχές τους: «Μόλις πάρω 2-3 κιλά, νιώθω τόσο χάλια με τον εαυτό μου, που αρχίζω αμέσως δίαιτα, κι έτσι τα ξαναχάνω.». Αυτό, όμως, που συνήθως περνά «στα ψιλά» είναι ο ρόλος που παίζουν οι ενοχές, όχι μόνο στις δίαιτες και την απώλεια του βάρους, αλλά και στην ανάκτηση των χαμένων κιλών. «Αυτό που έχω καταφέρει από τότε που ήμουν στην εφηβεία μέχρι σήμερα, στα 31 μου, είναι να διατηρώ το βάρος μου με νύχια και με δόντια, και με εξαντλητικές δίαιτες κάθε λίγο και λιγάκι. Πιστεύω πως, αν δεν το έκανα αυτό, θα ήμουν σαν φάλαινα. Αλλά πάλι, έχω παρατηρήσει το εξής: Κάνω μια δίαιτα και χάνω 4-5 κιλά. Αισθάνομαι υπέροχα, μεγάλη ευφορία, νιώθω όμορφη και ελκυστική, και επίσης, ότι όλοι οι άνδρες είναι στα πόδια μου. Όμως, αυτό δεν κρατά πολύ. Μόλις επιτρέψω στον εαυτό μου να αφεθεί λίγο και πάρω ξανά έστω κι ένα κιλό, με πιάνει πανικός. Η διάθεσή μου αλλάζει, αυτό που έμοιαζε με αυτοπεποίθηση αποδεικνύεται πρόσκαιρη φούσκα: Νιώθω άσχημα, με βλέπω άσχημη και χοντρή πάλι, γεμίζω ενοχές που δεν καταφέρνω να επιβληθώ στον εαυτό μου και να παραμείνω λεπτή, και τότε αρχίζει ένας φαύλος κύκλος κακής διάθεσης, απογοήτευσης, αυτολύπησης και κατανάλωσης σοκολάτας, μπισκότων, τσιπς και λοιπά, για παρηγοριά. Είναι κάπως σαν φροντίδα και τιμωρία μαζί, γιατί δεν μπορώ ούτε να σταματήσω, ούτε να ευχαριστηθώ αυτά που τρώω. Τελικά, κάποια στιγμή, συνήθως μετά από μερικούς μήνες, ξαναπαίρνω τα κιλά που είχα χάσει και αποφασίζω να ξαναρχίσω δίαιτα. Έτσι έχει πάει μέχρι τώρα. Οι γύρω μου νομίζουν πως τρώω κανονικά, επειδή έχω ένα κανονικό βάρος (αυτοί, μάλλον, δεν προσέχουν ιδιαίτερα τα κιλά που ανεβοκατεβαίνουν). Όμως, σπάνια θυμάμαι να ευχαριστιέμαι το φαγητό, ακόμα και το πιο αγαπημένο μου, χωρίς να ακολουθούν ενοχές…».

Τι θα συνέβαινε με τη Μαρίνα, αν δεν είχε ενοχές που «αφέθηκε»; Υποθέτουμε ότι το βάρος της θα σταθεροποιούνταν κάπου εκεί που βρίσκεται κάθε φορά πριν κάνει δίαιτα (δηλαδή, 4-5 κιλά πιο πάνω από αυτό που εκείνη θεωρεί ιδα­νικό βάρος). Πιθανότατα, όμως, χωρίς αυτά τα δυσάρεστα ανεβοκατεβάσματα, θα ένιωθε περισσότερη ευχαρίστηση και ηρεμία.

Μπορούμε να σταματήσουμε τις ενοχές;

Φανταστείτε μια νόστιμη κοπέλα που τρώει με ευχαρίστηση ένα ωραίο σοκολατένιο γλυκό, μασώντας απολαυστικά κάθε μπουκιά χωρίς να δείχνει να έχει την παραμικρή ενοχή. Δείχνει να μην σκοπεύει να νηστέψει τρεις μέρες και να «χτυπηθεί» στα γυμναστήρια για να επανορθώσει γι’ αυτή της την απόλαυση. Νιώσατε ένα τσίμπημα ζήλιας ή στενοχώριας που δεν μπορείτε να το κάνετε κι εσείς; Σίγουρα, οι ενοχές για τις οποίες μιλήσαμε είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο της προσωπικότητάς μας που δεν αλλάζει από τη μία μέρα στην άλλη. Ίσως, όμως, οι παρακάτω «ασκήσεις» σάς βοηθήσουν να δείτε λίγο πιο καθαρά τι είδους ενοχικές σχέσεις έχετε με το φαγητό σας και, ενδεχομένως, να τις αλλάξετε λίγο.

Όταν σκέφτεστε

«Κανονικά δεν θα έπρεπε, αλλά…»

Τι να κάνετε Τη στιγμή που αυτομαστιγώνεστε, ενώ ταυτόχρονα ετοιμάζεστε να ορμήσετε στη σοκολάτα, ρωτήστε τον εαυτό σας: «Την κάνω κέφι αυτή τη στιγμή τη σοκολάτα αυτή; Θα ευχαριστηθώ τη γεύση της;». Αν απαντήσετε «ναι», τότε φάτε και απολαύστε την. Αν απαντήσετε «όχι», τότε αφήστε το. Ίσως αργότερα, αύριο, να έρθει η στιγμή που θα τη θέλετε πραγματικά. Τώρα, δεν είναι αυτή η στιγμή.

Όταν σκέφτεστε

«Πατάτες τηγανητές; Καλύτερα καθόλου!» ή «Άμα αρχίσω, δεν μπορώ να σταματήσω...»

Τι να κάνετε Προσπαθήστε να απομυθοποιήσετε αυτές τις τροφές-ταμπού. Μπορείτε να το κάνετε τρώγοντας επί συνεχή γεύματα μόνο αυτές τις τροφές, αργά, με τρόπο που να νιώσετε πότε χορτάσατε, ικανοποιηθήκατε και θέλετε να σταματήσετε. Θα δείτε ότι δεν θα έχετε πάρει 10 κιλά μόνο και μόνο επειδή αγγίξατε το «ταμπού», και ίσως να έχετε καταφέρει και να το ευχαριστηθείτε.

Όταν σκέφτεστε

«Αν το παρακάνω, θα αρχίσω δίαιτα»

Τι να κάνετε Διακόψτε αυτή την αυτόματη σύνδεση της απόλαυσης με την τιμωρία! Εμπιστευτείτε τον εαυτό σας, ακούστε την όρεξή σας. Απολαύστε λίγο πιο αργά, ώστε να νιώσετε πότε χορτάσατε. Περιμένετε με ηρεμία και χωρίς πανικό και ενοχικούς μονολόγους πότε θα ξανανιώσετε πείνα. Αν νομίζετε ότι το παρακάνατε με μία τροφή, μην τη δαιμονοποιείτε. Η όρεξη γι’ αυτή θα σταματήσει από μόνη της κάποια στιγμή. σε slow motion Οι ενοχές συνήθως έχουν ως αποτέλεσμα να τρώμε βιαστικά, στα κλεφτά, χωρίς να καταλαβαίνουμε τι και πόσο. Διακόψτε αυτή τη διαδικασία, επιβραδύνοντας αντί να βιάζεστε, απολαμβάνοντας αντί να καταπίνετε, εστιάζοντας σε αυτό που τρώτε και στην ευχαρίστηση που σας δίνει.

  

Όσοι έχουν υγιή σχέση με το φαγητό…

Σύμφωνα με μελέτες, οι άνθρωποι που έχουν μια σχετικά υγιή σχέση με το φαγητό (και κανονικό βάρος), τρώνε όταν αισθάνονται πείνα και όχι για να κατευνάσουν δυσάρεστα συναισθήματα, να παρηγορηθούν ή να περάσουν την ώρα τους. Επίσης, τρώνε μέχρι να χορτάσουν και όχι μέχρι να αδειάσουν το πιάτο τους (ή το τραπέζι). Όμως, η σημαντικότερη διαφορά βρίσκεται στο νου τους: Δεν σκέφτονται διαρκώς αν κάνει να φάνε κάτι ή αν πρέπει να επανορθώσουν για το πλούσιο γεύμα που έφαγαν. Δεν συνδέουν το φαγητό με τιμωρία και ενοχές, αλλά με ευχαρίστηση και άντληση ενέργειας.

Πηγή: vita.gr

Στην υγειά σας!!! 

Read More

Πρόληψη από δηλητήρια οικιακής χρήσης

Σε κάθε νοικοκυριό υπάρχουν δηλητηριώδεις ουσίες π.χ. λευκαντικά, διαλυτικά χρωμάτων, ζιζανιοκτόνα που μπορούν να προκαλέσουν χημικά εγκαύματα ή εσωτερικά τραύματα αν τα καταπιούμε.
Πρόληψη
- Τα είδη αυτά πρέπει να βρίσκονται σε μέρος μη προσιτό στα παιδιά (όχι κάτω από το νεροχύτη)
- Φυλάτε τα φάρμακα σε ένα κλειδωμένο ντουλάπι
- Μην αλλάζετε τη συσκευασία επικίνδυνων ουσιών
- Αγοράστε τα φάρμακα και τις ουσίες αυτές σε συσκευασίες που κλείνουν καλά
Δερματική Έκθεση
- Αφαιρέστε τα ρούχα
- Ξεπλύνετε καλά με νερό για τουλάχιστον 30 λεπτά
- Προσέξτε μην εκτεθείτε και εσείς στην ουσία
- Συνεννοηθείτε με το Κέντρο Δηλητηριάσεων και τον γιατρό του για την περίπτωση ανάγκης ειδικής φροντίδας
Οφθαλμική Έκθεση
- Ξέπλυμα με φυσιολογικό ορό ή νερό για τουλάχιστον 20 λεπτά
- Επίσκεψη σε οφθαλμίατρο
Γαστρεντερική Έκθεση (κατάποση ουσίας)
- Ελέγξτε και αν είναι ανάγκη ανοίξτε την τραχεία
- Τοποθετείστε τον πάσχοντα σε θέση ανάνηψης
- Ελέγξτε αναπνοή ή σφυγμό
- Καλέστε γιατρό ή ασθενοφόρο
- ΜΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΤΕ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΤΕ ΕΜΕΤΟ
- Φροντίστε να μάθετε όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες για την ουσία που έχει καταπιεί ο πάσχων


Πηγή: www.iatronet.gr

Στην υγειά σας!!! 

Read More

Αντιμετωπίζοντας τον ασθενή με ΧΑΠ: Τι πρέπει να αξιολογούμε σήμερα

Η Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια (ΧΑΠ) είναι η τέταρτη αιτία θανάτου στις Ηνωμένες Πολιτείες, μετά τις παθήσεις της καρδιάς, τον καρκίνο και τα αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια. H ΧΑΠ είναι ένας διαγνωστικός όρος μιας ομάδας διαταραχών, που χαρακτηρίζονται από συμπτώματα του αναπνευστικού (δύσπνοια, βήχα και απόχρεμψη), απόφραξη των αεραγωγών και χρόνια φλεγμονή των πνευμόνων. Στους παράγοντες κινδύνου συμπεριλαμβάνεται η έκθεση σε μεγάλη ποικιλία εισπνεόμενων σωματιδίων και αερίων. Στο δυτικό κόσμο ο πιο σημαντικός γνωστός αιτιολογικός παράγοντας είναι το κάπνισμα.
Η ΧΑΠ είναι κάτι περισσότερο από πνευμονολογική πάθηση, με γνωστές επιδράσεις στην καρδιαγγειακή λειτουργία και αυξημένο κίνδυνο για καρκίνο του πνεύμονα, μεταβολικό σύνδρομο, οστεοπόρωση, καχεξία και κατάθλιψη. Από τη στιγμή που οι ασθενείς με ΧΑΠ βρίσκονται σε σημαντικό κίνδυνο να αναπτύξουν σοβαρή συνοσηρότητα, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι συχνά πεθαίνουν με τη νόσο τους αλλά όχι εξαιτίας αυτής. Η σχετιζόμενη με τη ΧΑΠ θνησιμότητα είναι πολύ πιθανό να υποεκτιμάται, αφού η αναγνώριση της ακριβούς αιτίας θανάτου στους ηλικιωμένους ασθενείς με τη νόσο είναι δύσκολη. Με βάση τα χαρακτηριστικά του πληθυσμού που μελετάται περίπου το 1/3 με 1/2 των θανάτων οφείλονται σε αιτίες διαφορετικές από τη ΧΑΠ.
Πολλαπλοί παράγοντες που αντανακλούν τόσο την εξέλιξη της αναπνευστικής νόσου όσο και τη σημαντική συνοσηρότητα μπορούν να προβλέψουν την επιβίωση της νόσου. Όπως αναμένεται, φυσιολογικές διαταραχές όπως είναι η απόφραξη των αεραγωγών, η υποξαιμία, η υπερδιάταση των πνευμόνων και η μειωμένη ικανότητα για άσκηση μπορούν να προβλέψουν την επιβίωση των ασθενών. Η αναιμία, η καχεξία και η μείωση της μυϊκής μάζας του σώματος επίσης σχετίζονται με την πρόγνωση. Πιο υποκειμενικές εκτιμήσεις όπως η δύσπνοια και η ποιότητα της ζωής έχουν επίσης πρόσφατα τεκμηριωθεί σαν σημαντικοί προγνωστικοί δείκτες επιβίωσης. Η ενοποίηση μερικών από τις πιο σημαντικές από αυτές τις μεταβλητές σε σύνθετους δείκτες μπορεί να παρέχει πιο εκτενή αξιολόγηση της σοβαρότητας της νόσου. Για παράδειγμα ένα σύνθετος δείκτης ικανός να προβλέπει καλύτερα τη νοσηλεία και τη θνησιμότητα που σχετίζονται με τη ΧΑΠ, από ότι το κάθε συστατικό του ξεχωριστά είναι ο δείκτης BODE.
Στο δείκτη αυτό ενσωματώνονται ο δείκτης μάζας σώματος (ΔΜΣ), ο βαθμός της απόφραξης των αεραγωγών, η δύσπνοια και η ικανότητα για άσκηση [BODE Index: body mass index (B), degree of airflow obstruction (O), dyspnea (D), and exercise capacity (E)].
Ένας πρόσφατος σύνθετος αλλά πιο απλός δείκτης, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί στις δομές της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας (ΠΦΥ) είναι ο δείκτης ADO. Στο δείκτη ADO ενσωματώνονται η ηλικία, η δύσπνοια και η απόφραξη [ADO Index: age (A), dyspnea (D) and obstruction (O)]. Φαίνεται πως και οι δύο δείκτες μπορούν να βοηθήσουν στην εκτίμηση της πρόγνωσης σε ασθενείς με ΧΑΠ τόσο στις δομές της ΠΦΥ όσο και στις πνευμονολογικές κλινικές. Τέτοια εκτίμηση ενισχύει τη στόχευση της θεραπείας σε μεμονωμένους ασθενείς.
Η ΧΑΠ είναι νόσος με πολλαπλές διαστάσεις που καθορίζουν με μοναδικό τρόπο την κλινική εικόνα, την νοσηρότητα και τη θνησιμότητα των ασθενών. Οι σπιρομετρικοί δείκτες παραδοσιακά χρησιμοποιούνται για τη διάγνωση και τη σταδιοποίηση όπως επίσης και για την πρόγνωση της νόσου. Η ΧΑΠ πέρα από τις διαταραχές της πνευμονικής λειτουργίας, συνδέεται και με σοβαρές συστηματικές εκδηλώσεις. Η αρνητική επίδραση της νόσου στην ποιότητα της ζωής των ασθενών έχει οδηγήσει στην ανάγκη ανάπτυξης εναλλακτικών για τη συνολική εκτίμηση των ασθενών με ΧΑΠ. Έχει γίνει κατανοητό, ότι κάτω από τον ευρύ όρο της ΧΑΠ περιλαμβάνονται αρκετοί κλινικοί φαινότυποι, συμπεριλαμβανομένων των ασθενών με ανθεκτική υποξαιμία, ασθενών με εμφύσημα και υπερδιάταση και ασθενών με δυσλειτουργία περιφερικών μυών. Οι διαφορές μεταξύ τέτοιων ασθενών καθιστούν επιτακτική ανάγκη για τη συνολική εκτίμηση των ασθενών με ΧΑΠ.
Η ποσοτικοποίηση της δύσπνοιας των ασθενών, η σύσταση του σώματος όπως εκφράζεται από το ΔΜΣ, απλές μετρήσεις της ικανότητας για άσκηση, όπως η δοκιμασία βάδισης 6 λεπτών, η εκτίμηση της συνοσηρότητας, η αναγνώριση των χαρακτηριστικών που σχετίζονται με διαφορετικούς φαινότυπους, είναι χαρακτηριστικά που οδηγούν στην καλύτερη δυνατή αντιμετώπιση τέτοιων ασθενών.
Η εκτίμηση κάθε ασθενή με ΧΑΠ προκειμένου να αξιολογηθεί καλύτερα η σοβαρότητα και η πρόγνωση της νόσου μπορεί να συμπεριλαμβάνει, τις παραμέτρους που αναφέρονται παρακάτω. Αυτές οι παράμετροι είναι όσο το δυνατόν πιο κοντά στην κλινική εφαρμογή. Κάποιοι από αυτούς του δείκτες είναι πιο χρήσιμοι σε κλινικό (επισημαίνονται με *) και κάποιοι σε ερευνητικό (επισημαίνονται με #) επίπεδο.
• Απλή σπιρομέτρηση (π.χ. FEV1*)
• Άλλες δοκιμασίες της πνευμονικής λειτουργίας (πνευμονική υπερδιάταση#, η ικανότητα διάχυσης#, ανάλυση των αερίων αίματος)
• Ακτινολογική εκτίμηση (ακτινογραφία θώρακος*, αξονική τομογραφία θώρακος, υψηλής ευκρίνειας αξονική τομογραφία)
• Ποσοτικοποίηση δύσπνοιας (π.χ. κλίμακα MRC*, κλίμακα Borg#)
• Σύσταση του σώματος (π.χ. δείκτης μάζας σώματος*, δείκτης μάζας ελεύθερης λίπους#)
• Ικανότητα για άσκηση (π.χ. δοκιμασία βάδισης έξι λεπτών*, καρδιοπνευμονική δοκιμασία άσκησης#)
• Ποιότητα ζωής (π.χ. ερωτηματολόγιο St George*, ερωτηματολόγιο SF-36#)
• Βιολογικοί δείκτες φλεγμονής (π.χ. CRP)
• Εκτίμηση συνοσηρότητας (π.χ. καρδιαγγειακές παθήσεις*, καρκίνος*, οστεοπόρωση*, κατάθλιψη*, αναιμία#, γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση#)
• Διαφορετικοί φαινότυποι (π.χ. φύλο#, συνήθεια καπνίσματος*, συχνότητα παροξύνσεων*, εμφύσημα# και χρόνια βρογχίτιδα, γενετικοί παράγοντες)
• Σύνθετοι δείκτες (BODE, ADO)
Η ΧΑΠ χαρακτηρίζεται από ένα φάσμα παθοφυσιολογικών διαταραχών που συνεισφέρουν στην υψηλή μεταβλητότητα της κλινικής εικόνας του ασθενούς όπως επίσης και της ετερογένειας μεταξύ των ασθενών. Φαίνεται πως είμαστε μπροστά στην αλλαγή του παραδείγματος της ΧΑΠ, από απλό πρόβλημα της απόφραξης των αεραγωγών σε πολυσύνθετη νόσο, όπου άλλες εκδηλώσεις μπορεί να γίνουν στόχοι των παρεμβάσεων.

Στην υγειά σας!!! 

Read More

7-14% των περιστατικών μηνιγγίτιδας είναι θανάσιμα

Η μηνιγγίτιδα είναι μια καταστρεπτική νόσος που πλήττει κυρίως παιδιά, εφήβους και νεαρούς ενήλικες. Το 7-14% των περιστατικών είναι δυστυχώς θανατηφόρα, ενώ 1 στους 5 επιζήσαντες παθαίνουν σοβαρές αναπηρίες. Αυτό επισημάνθηκε στη σημερινή συνέντευξη τύπου που πραγματοποίησε η Ελληνική Ιατρική Εταιρία Αθηνών αναφορικά με τη νόσο της μηνιγγίτιδας και τους τρόπους πρόληψής της. Την ενημέρωση πραγματοποίησε ο Δρ. Δ. Καφετζής, Καθηγητής Παιδιατρικής Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ στην εκδήλωση παρευρέθη επίσης και ο Δρ. Heinz – Josef Schmitt, Καθηγητής Παιδιατρικής Πανεπιστημίου Gutenberg, Mainz, Γερμανίας.
Βρέφη και παιδιά (έως 4 ετών), έφηβοι και νεαροί ενήλικες (15-24), είναι τα κυριότερα θύματα της καταστρεπτικής μηνιγγίτιδας. Τρία είδη βακτηρίων ευθύνονται για την πλειοψηφία των παιδιατρικών περιστατικών μηνιγγίτιδας παγκοσμίως: τα Haemophilus influenzae, Streptococcus pneumoniae και Neisseria meningitidis. Το Neisseria meningitidis είναι η συνηθέστερη αιτία βακτηριακής μηνιγγίτιδας και είναι το μόνο παθογόνο του μηνιγγιτιδόκοκκου που είναι γνωστό ότι προκαλεί επιδημία. Αποικεί στο ρινοφάρυγγα και μπορεί να μεταδοθεί από άτομο σε άτομο με άμεση επαφή με τις αναπνευστικές εκκρίσεις ή το σίελο ή με αερογενή σταγονίδια.
Όπως τόνισε ο Δρ. Καφετζής, το μικρόβιο του μηνιγγιτιδόκοκκου βρίσκεται μόνο πάνω στους ανθρώπους ενώ δεν προσβάλλονται αντικείμενα ή ζώα από τον εν λόγω ιό. Αξίζει να σημειωθεί ότι προκειμένου κάποιος να κολλήσει τον ιό από κάποιο άλλο άτομο που ήδη νοσεί, θα πρέπει να είναι σε επαφή μαζί του για πάνω από 5-8 ώρες.
Τα ποσοστά των φορέων είναι, επίσης, υψηλά σε κλειστές ή συνωστισμένες κοινωνίες, όπως είναι τα οικοτροφεία, τα στρατόπεδα και μεγάλες αθρόες συγκεντρώσεις, όπως για παράδειγμα αυτή του Hajj (ιερό προσκύνημα στη Μέκκα).
Η ενδημική και επιδημική νόσος προκαλείται κυρίως από πέντε οροομάδες – A, B, C, W-135 και Y, με την οροομάδα C να είναι η πιο επικίνδυνη, καθώς προκαλεί τους περισσότερους θανάτους. Οι ειδικές οροομάδες που προκαλούν διεισδυτική νόσο ποικίλουν σημαντικά, τόσο σε παγκόσμια κλίμακα όσο και κατά περιοχές , κύριως λόγω των κλιματολογικών συνθηκών. Έτσι, στην Αφρική πιο διαδεδομένη οροομάδα είναι η Α, στις Η.Π.Α η Υ και στη Λατινική Αμερική η B και C. Στην Ευρώπη, γενικά, αλλά και στη χώρα μας η πιο διαδεδομένη οροομάδα είναι η Β.
Κλινική εμφάνιση και διάγνωση
Η έναρξη της νόσου από μηνιγγιτιδόκοκκο μπορεί να είναι αιφνίδια και απρόβλεπτη, με το 60% των ασθενών να εμφανίζει συμπτώματα μετά από 24 ώρες από την έλευση στο νοσοκομείο. Η νόσος μπορεί να είναι θανατηφόρος σε διάστημα 24-48 ωρών, επομένως είναι σημαντικό να τεθεί η διάγνωση το συντομότερο δυνατό. Τα κύρια κλινικά χαρακτηριστικά της νόσου από μηνιγγιτιδόκοκκο είναι ο πυρετός, η κεφαλαλγία, ο μηνιγγισμός και το εξάνθημα αλλά τα αρχικά συμπτώματα είναι συχνά μη ειδικά και παρόμοια με αυτά των ιογενών λοιμώξεων, τα οποία είναι πιο κοινά και ήπια. Η διάγνωση της νόσου από μηνιγγιτιδόκοκκο επιβεβαιώνεται από την καλλιέργεια του βακτηρίου από σωματικά υγρά, όπως είναι το αίμα ή το εγκεφαλονωτιαίο υγρό, τα οποία είναι φυσιολογικά στείρα ή από ενίσχυση του DNA του μηνιγγιτιδόκοκκου σε εξέταση αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης. Τα συμπτώματα της νόσου από μηνιγγιτιδόκοκκο μπορεί να ποικίλουν ανάλογα και με την ηλικία του ασθενούς.
ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΝΟΣΟΥ
Στις 4 πρώτες ώρες:
• πυρετός
• λήθαργος
• πόνος στα μάτια
• άρνηση Λήψης Τροφής
• μη φυσιολογικό χρώμα του δέρματος
21-15 ώρες μετά τα πρώτα συμπτώματα:
• εξάνθημα(που παραμένει, όταν το πιέζουμε με τα χέρια μας)
• φωτοφοβία
• αυχενική δυσκαμψία
15-24 ώρες μετά τα πρώτα συμπτώματα:
• μη αίσθηση του χώρου
• σηπτικό σοκ (πέφτει η πίεση)
Θεραπεία 
Η θεραπεία της νόσου από μηνιγγιτιδόκοκκο γίνεται μέχρι στιγμής με αντιβιοτικά, με φάρμακα για ανάταξη, με αιματοδυναμικά για ενίσχυση (καθώς η πίεση πέφτει πολύ) και με σκευάσματα για την αντιμετώπιση της σήψης.
Παρόλο που η θεραπεία με αντιβιοτικά έχει διαπιστωθεί ότι είναι επιτυχής και η ανθεκτικότητα είναι χαμηλή, υπάρχουν περιορισμοί ως προς την προφυλακτική χρήση τους γεγονός που επισημαίνει την ανάγκη για πρωτογενή πρόληψη μέσω του εμβολιασμού.
Μέχρι σήμερα τα εμβόλια που κυκλοφορούσαν για την πρόληψη κατά της νόσου ήταν τα από πολυσακχαρίτη μηνιγγιτιδόκοκκου εμβόλια και τα συζευγμένα εμβόλια.
Τα εμβόλια από πολυσακχαρίτη είναι καλά ανεκτά και ανοσογόνα σε παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας και ενήλικες.
Τα εμβόλια κατά των οροομάδων Α και C έχουν δείξει υπολογίσιμη κλινική αποτελεσματικότητα 85-100% σε αυτές τις ηλικιακές ομάδες και είναι χρήσιμα για τον έλεγχο των επιδημιών. Έχει, όμως, διαπιστωθεί ότι προκαλούν μειωμένη απάντηση με επαναλαμβανόμενες δόσεις σε ορισμένα άτομα και δεν προλαμβάνουν αξιόπιστα τη μικροβιοφορία στο ρινοφάρυγγα. Επομένως, δεν θεωρείται ότι παρέχουν ουσιαστική συλλογική ανοσία.
Τα συζευγμένα εμβόλια, από την άλλη, συνιστούν, ένα σημαντικό βήμα μπροστά, στην ανάπτυξη αποτελεσματικών εμβολίων κατά των βακτηριακών παθογόνων. Η εισαγωγή των συζευγμένων εμβολίων έχει οδηγήσει σχεδόν σε εξάλειψη της διεισδυτικής νόσου από H. influenzae τύπου b και έχει μειώσει σημαντικά την επίπτωση της νόσου από S. pneumoniae.

Πηγή: iatrikostypos.gr

Στην υγειά σας!!! 

Read More